استیک فلورنتینا و معروف ترین غذاهای فلورانس ایتالیا

سفر به فلورانس؛ ضیافتی فراتر از هنر و تاریخ رنسانس

سفر به فلورانس تنها یک سفر بصرایی به دنیای هنر معماری و تاریخ رنسانس نیست. این شهر که به عنوان مهد تمدن و پایتخت منطقه توسکانی شناخته می شود یکی از مهم ترین مقاصد گردشگری غذایی در کل قاره اروپا محسوب می گردد. وقتی در خیابان های سنگ فرش شده فلورانس قدم می زنید عطر نان تازه روغن زیتون بکر و گوشت کباب شده روی زغال از پنجره رستوران ها به مشام می رسد و شما را به کشف دنیایی از طعم های اصیل دعوت می کند. آشپزی در این منطقه ریشه در سنت های روستایی و اصطلاحاً آشپزی فقیرانه یا کوئیزینا پوورا دارد. این سبک از آشپزی بر پایه استفاده از مواد اولیه بسیار باکیفیت محلی فصلی و ساده ترین روش های پخت بنا شده است تا طعم واقعی و ذاتی هر ماده غذایی به بهترین شکل ممکن حفظ شود.

در فلورانس خبری از سس های خامه ای سنگین یا ترکیبات پیچیده و فرانسوی نیست. در عوض شما با بشقاب هایی روبرو می شوید که در آن ها گوشت های وحشی لوبیاهای محلی کلم های تلخ و نان های بدون نمک نقش اول را بازی می کنند. شناخت این غذاها و آشنایی با فرهنگ غذایی مردم فلورانس به شما کمک می کند تا در سفر به این شهر تجربه ای بسیار عمیق تر و لذت بخش تر از یک توریست معمولی داشته باشید. در ادامه این مقاله جامع و تخصصی به عنوان یک کارشناس آشپزی و سفر تمام زوایای پنهان و آشکار منوی رستوران های فلورانس را برای شما کالبدشکافی خواهیم کرد.

بیستکا آلا فیورنتینا؛ پادشاه بلامنازع میزهای توسکانی

استیک فلورنتینا یا بیستکا آلا فیورنتینا تنها یک غذا نیست بلکه یک آیین مذهبی در فرهنگ مردم توسکانی محسوب می شود. وقتی وارد یک رستوران سنتی در فلورانس می شوید و تخته های چوبی بزرگ را می بینید که استیک های عظیم الجثه روی آن ها در حال استراحت هستند متوجه می شوید که با یک شاهکار آشپزی روبرو هستید. ریشه تاریخی این غذا به قرون وسطی و دوران خانواده قدرتمند مدیچی باز می گردد. گفته می شود که در شب دهم آگوست و در جشن سنت لورنزو خانواده مدیچی بین مردم شهر گوشت گاو کباب شده توزیع می کردند و مردم با فریاد زدن کلمات لاتین به معنای گوشت کباب شده از آن ها تشکر می کردند که بعدها به بیستکا تبدیل شد.

اما راز اصلی این استیک در نوع گوشت آن نهفته است. گوشت اصیل بیستکا آلا فیورنتینا باید حتماً از نژاد گاو کیانینا باشد. کیانینا یکی از قدیمی ترین و بزرگترین نژادهای گاو در جهان است که در دره کیانا در منطقه توسکانی پرورش داده می شود. این گاوها جثه ای بسیار بزرگ عضلانی و رنگی سفید دارند. گوشت آن ها به دلیل تحرک زیاد در مراتع طبیعی بسیار کم چرب اما به شدت خوش طعم و غنی از پروتئین است. رنگ گوشت کیانینا قرمز یاقوتی عمیق است و بافت آن به قدری لطیف است که نیازی به مارینیت کردن یا خواباندن در ادویه های پیچیده ندارد.

برش گوشت نیز در این استیک اهمیت حیاتی دارد. بیستکا آلا فیورنتینا باید از قسمت کمر گاو یا همان لومباتا برش داده شود. این برش شامل یک استخوان بزرگ تی شکل است که در یک طرف آن گوشت راسته و در طرف دیگر آن فیله مینیون قرار گرفته است. در واقع این برش معادل استیک پورترهاوس یا تی بن در استانداردهای بین المللی است اما با ابعادی بسیار بزرگتر. ضخامت یک استیک فلورنتینای استاندارد باید حداقل به اندازه سه یا چهار انگشت دست باشد که حدود پنج تا شش سانتی متر می شود. وزن هر پرس استیک معمولاً بین یک کیلوگرم تا یک و نیم کیلوگرم است و به همین دلیل این غذا همیشه برای حداقل دو نفر و به صورت اشتراکی سرو می شود.

فرآیند کهنه سازی گوشت یا فrolleratura یکی دیگر از مراحل حیاتی در آماده سازی این استیک است. گوشت گاو کیانینا پس از ذبح باید حداقل بین پانزده تا سی روز در محیط های کنترل شده با دما و رطوبت خاص استراحت کند. این فرآیند باعث می شود تا بافت های همبند گوشت تجزیه شده و گوشت به نهایت لطافت خود برسد. همچنین در این مدت آنزیم های طبیعی گوشت فعال شده و طعم اومامی و غنی آن چندین برابر می شود.

وقتی نوبت به پخت می رسد سرآشپزهای فلورانسی هیچ گونه پیچیدگی به خرج نمی دهند. استیک باید قبل از پخت به دمای محیط برسد. سپس بدون هیچ گونه روغن یا مارینیتی مستقیماً روی حرارت بسیار زیاد زغال چوب بلوط یا گیلاس قرار می گیرد. هدف از این کار ایجاد واکنش مایلارد روی سطح گوشت است. واکنش مایلارد یک فرآیند شیمیایی است که در آن آمینو اسیدها و قندهای احیا کننده در اثر حرارت بالا با هم واکنش داده و یک لایه کاراملی قهوه ای رنگ و به شدت خوش طعم روی گوشت ایجاد می کنند. پخت هر طرف استیک معمولاً بین سه تا پنج دقیقه طول می کشد. سپس استیک را به صورت عمودی روی استخوان تی شکل آن قرار می دهند تا حرارت به مرکز گوشت نیز نفوذ کند و استخوان نیز کاملاً داغ شود.

از نظر اقتصادی استیک فلورنتینا یک غذای ارزان نیست. در رستوران های فلورانس این استیک بر اساس وزن و به ازای هر اتو یا صد گرم قیمت گذاری می شود. در سال های اخیر قیمت هر اتو گوشت کیانینا در رستوران های معتبر بین شش تا ده یورو متغیر است. بنابراین یک استیک یک کیلو و دویست گرمی می تواند بین هفتاد تا صد و بیست یورو برای شما هزینه داشته باشد. با این حال تجربه خوردن این استیک در کنار یک بطری شراب کیانتی کلاسیکو در یک شب گرم تابستانی در فلورانس ارزش تک تک این یوروها را دارد.

لمپردوتو؛ تجربه جسورانه غذای خیابانی فلورانسی ها

لمپردوتو یا لامپردوتو یکی از جسورانه ترین و اصیل ترین تجربه های غذایی خیابانی در فلورانس است که ممکن است در نگاه اول برای بسیاری از گردشگران عجیب به نظر برسد. این غذا از چهارمین معده گاو که به آن شیردان یا ابوماسوم می گویند تهیه می شود. نام لمپردوتو از کلمه لامپردا به معنای نوعی مارماهی دریایی گرفته شده است. در گذشته های دور مارماهی لامپردا در رودخانه آرنو که از وسط شهر فلورانس می گذرد به وفور یافت می شد و از آنجا که ظاهر این قسمت از معده گاو پس از پخت شبیه به آن مارماهی بود مردم محلی این نام را روی آن گذاشتند.

لمپردوتو در اصل غذای طبقه کارگر و فقیر فلورانس بود. در روزگاری که اشراف و ثروتمندان بهترین برش های گوشت گاو را مصرف می کردند مردم عادی و کارگران بازارها از قسمت های دورریز و احشای حیوانات غذاهای شگفت انگیزی می ساختند. امروزه لمپردوتو به یکی از نمادهای فرهنگ غذایی فلورانس تبدیل شده است و دکه های فروش این غذا که به آن ها تریپایی می گویند در تمام میدان ها و بازارهای شهر به چشم می خورند.

طرز تهیه لمپردوتو به این صورت است که شیردان گاو را با دقت شسته و سپس ساعت ها در یک دیگ بزرگ حاوی آب گوشت گوجه فرنگی پیاز کرفس هویج و سبزیجات معطر می جوشانند. این پخت طولانی و آرام باعث می شود تا بافت سفت و لاستیکی معده گاو کاملاً نرم و لذیذ شود و طعم تمام سبزیجات و ادویه ها را به خود جذب کند. لمپردوتو معمولاً به صورت ساندویچ سرو می شود. یک رسم بسیار مهم در سرو لمپردوتو این است که سرآشپز نیمه بالایی نان را در آب گوشت داغ دیگ فرو می برد تا کاملاً خیس و نرم شود. معروف ترین سس برای این غذا سالسا ورد یا سس سبز است که از ترکیب جعفری تازه سیر کیپر انچوی و روغن زیتون بکر تهیه می شود و طعمی تند تازه و به شدت معطر دارد.

پاپاردل ال چینگیاله؛ ضیافت پاییزی با سس گراز وحشی

پاپاردل ال چینگیاله یکی از محبوب ترین و لذیذترین غذاهای پاستا در منطقه توسکانی و شهر فلورانس است که به ویژه در فصل پاییز و زمستان طرفداران بی شماری دارد. پاپاردل نوعی پاستای تخم مرغی تازه است که به صورت نوارهای بسیار پهن و بلند برش داده می شود. کلمه پاپاردل از فعل ایتالیایی پاپاره به معنای بلعیدن یا با ولع خوردن گرفته شده است که نشان دهنده لذت بی پایان خوردن این پاستا است. عرض زیاد این پاستا باعث می شود تا بتواند سس های غلیظ و گوشتی را به بهترین شکل ممکن روی خود نگه دارد.

سس این پاستا از گوشت گراز وحشی یا چینگیاله تهیه می شود. گرازهای وحشی در جنگل ها و کوهستان های منطقه توسکانی به وفور یافت می شوند و شکار آن ها یک سنت دیرینه در این منطقه است. گوشت گراز وحشی طعمی بسیار قوی خاکی و به اصطلاح گیمی دارد که برای بسیاری از افراد ممکن است در ابتدا ناخوشایند باشد. به همین دلیل سرآشپزهای توسکانی قبل از پخت گوشت را برای حداقل بیست و چهار ساعت در مخلوطی از شراب قرمز محلی سرکه دانه های جنیپر برگ بو رزماری و سیر می خوابانند. این فرآیند مارینیت کردن نه تنها بوی تند گوشت را از بین می برد بلکه بافت آن را نیز نرم تر می کند.

پس از مارینیت شدن گوشت را خرد کرده و همراه با سوفیتریتو که ترکیبی از پیاز هویج و کرفس خرد شده بسیار ریز است در روغن زیتون تفت می دهند. سپس شراب قرمز را اضافه کرده و اجازه می دهند تا الکل آن تبخیر شود. در مرحله بعد گوجه فرنگی پوره شده و آب گوشت را اضافه کرده و درب دیگ را می بندند. این سس باید حداقل سه تا چهار ساعت روی حرارت بسیار ملایم بجوشد تا گوشت کاملاً از هم باز شده و سس به غلظت و طعمی بی نظیر برسد. در نهایت پاستای پاپاردل را در آب نمک فراوان می جوشانند و پس از آبکش کردن مستقیماً داخل دیگ سس می ریزند و با مقدار زیادی پنیر پکورینو توسکانی رنده شده سرو می کنند.

ریبولیتا؛ کیمیاگری با نان بیات و کلم سیاه

ریبولیتا که در زبان ایتالیایی به معنای دوباره جوشیده شده است یک سوپ سبزیجات غلیظ و مقوی است که قلب تپنده آشپزی روستایی و فقیرانه توسکانی محسوب می شود. داستان ریبولیتا به روزهایی باز می گردد که مردم روستاها گوشت کافی برای تهیه خورش های گوشتی نداشتند و مجبور بودند با استفاده از سبزیجات ارزان قیمت و نان های بیات خود را سیر نگه دارند. به طور سنتی این سوپ در روز جمعه که روز استراحت و عدم مصرف گوشت در مذهب کاتولیک بود تهیه می شد. مردم مقدار زیادی سوپ سبزیجات و لوبیا می پختند و نیمی از آن را برای ناهار روز شنبه نگه می داشتند. در روز شنبه آن ها نان های بیات و خشک شده توسکانی را به سوپ باقی مانده اضافه کرده و آن را دوباره می جوشاندند تا به یک خورش غلیظ و سیرکننده تبدیل شود.

مواد اصلی تشکیل دهنده ریبولیتا شامل کلم سیاه یا کاوولو نرو است. این کلم که با نام کلم دایناسور نیز شناخته می شود برگ های تیره چروک خورده و طعمی کمی تلخ و خاکی دارد که در اثر پخت طولانی کاملاً شیرین و نرم می شود. دیگر مواد این سوپ شامل لوبیای سفید کانلینی کلم ساووی هویج کرفس پیاز گوجه فرنگی و سیب زمینی است. اما راز اصلی ریبولیتا در نان مورد استفاده در آن است. نان سنتی توسکانی یا پانه توکانو کاملاً بدون نمک پخته می شود. این نان به دلیل نداشتن نمک بسیار زود بیات و خشک می شود اما کپک نمی زند. مردم توسکانی به جای دور ریختن این نان های خشک از آن ها به عنوان یک عامل غلیظ کننده در سوپ ها استفاده می کنند. این سوپ معمولاً با یک خط از روغن زیتون بکر خام و فلفل سیاه روی آن سرو می شود.

کراستینی نری و شیاچاتا؛ پایه های مزه در توسکانی

کراستینی نری یا کراستینی های سیاه یکی از معروف ترین پیش غذاهای فلورانس است که روی میز هر تراتوریای اصیلی یافت می شود. کراستینی به معنای نان های کوچک برشته شده است. اما نوع سیاه آن که بسیار پرطرفدار است از پاته جگر مرغ تهیه می شود. جگر مرغ ها با پیاز فراوان مریم گلی و مقداری شراب شیرین توسکانی به نام وین سانتو تفت داده می شوند تا کاملاً نرم و کاراملی شوند. سپس آن ها را همراه با کیپر انچوی و فلفل سیاه در غذاساز می ریزند تا به یک پاته نرم و یکدست تبدیل شود. رنگ تیره این پاته به دلیل وجود جگر و انچوی است و به همین دلیل به آن کراستینی سیاه می گویند.

شیاچاتا نیز یکی دیگر از نان های نمادین فلورانس است. شیاچاتا در لغت به معنای له شده است و به روش شکل دادن خمیر آن اشاره دارد. خمیر این نان که بسیار شبیه به فوکاچیای مناطق دیگر ایتالیاست با انگشتان دست به شدت فشار داده می شود تا حفره های عمیقی روی آن ایجاد شود. سپس روی آن مقادیر فراوانی روغن زیتون بکر و نمک دریایی درشت ریخته می شود. این حفره ها باعث می شود تا روغن زیتون و نمک به عمق نان نفوذ کنند. شیاچاتا بافتی ترد در بیرون و بسیار نرم و پفکی در داخل دارد. این نان علاوه بر مصرف به عنوان میان وعده پایه اصلی معروف ترین ساندویچ های فلورانس است که با انواع گوشت های سرد و پنیرها پر می شوند.

بشقاب سرد توسکانی؛ سمفونی سالومی و پنیر

بشقاب مزه یا تالیره در فلورانس یک تجربه اجتماعی و لذت بخش است. این بشقاب شامل مجموعه ای از بهترین محصولات فرآوری شده گوشتی و لبنیات منطقه توسکانی است. معروف ترین گوشت سرد این منطقه فینوکیونا است. فینوکیونا نوعی سالامی بزرگ است که در فرآیند تهیه آن از دانه های رازیانه وحشی و سیر استفاده می شود و طعمی به شدت معطر و خاص دارد. گوشت سرد دیگر پروشوتو توسکانی است که با فلفل و ادویه جات محلی طعم دار شده و با پروشوتوی پارما تفاوت زیادی دارد.

یکی از عجیب ترین و در عین حال لذیذترین اجزای این بشقاب لاردو دی کولوناتا است. لاردو در واقع چربی خالص پشت خوک است که به صورت لایه های نازک برش داده می شود و ماه ها در حوضچه های مرمری همراه با رزماری سیر و ادویه جات استراحت می کند. وقتی یک لایه نازک از لاردو را روی یک تکه نان برشته شده و داغ قرار می دهید چربی آن در عرض چند ثانیه ذوب شده و به داخل نان نفوذ می کند و طعمی بهشتی و بی نظیر ایجاد می کند. در بخش پنیرها پنیر پکورینو توسکانی پادشاهی می کند. این پنیر که از شیر گوسفند تهیه می شود در دو نوع تازه و کهنه سرو می شود و معمولاً همراه با عسل طبیعی توسکانی یا مربای انجیر میل می گردد.

جلاتوی فلورانس؛ تفاوت علم و هنر در بستنی سازی

جلاتو یا بستنی ایتالیایی در فلورانس یک هنر و علم است. بسیاری از افراد تصور می کنند جلاتو همان بستنی است اما از نظر علمی و ساختاری تفاوت های بنیادینی با بستنی های صنعتی دارد. اول اینکه جلاتو چربی بسیار کمتری دارد. در حالی که بستنی های آمریکایی از خامه سنگین تهیه می شوند و بین چهارده تا بیست و پنج درصد چربی دارند جلاتو بیشتر بر پایه شیر تازه است و چربی آن بین چهار تا هشت درصد است. این چربی کمتر باعث می شود تا طعم دهنده ها و میوه های استفاده شده در جلاتو بسیار واضح تر و قوی تر در دهان حس شوند.

دومین تفاوت مهم در میزان هوای وارد شده به بافت بستنی است که به آن اورران می گویند. بستنی های صنعتی با سرعت بالا هم زده می شوند تا حجم زیادی هوا وارد آن ها شود و گاهی تا پنجاه درصد حجم بستنی را هوا تشکیل می دهد. اما جلاتو با سرعت بسیار آهسته تری هم زده می شود و هوای بسیار کمی وارد آن می شود. این امر باعث می شود جلاتو بافتی متراکم مخملی و سنگین داشته باشد. سومین تفاوت در دمای سرو است. جلاتو در دمای کمی بالاتر از بستنی سرو می شود. این دمای بالاتر باعث می شود جلاتو در دهان سریعتر ذوب شده و طعم آن بلافاصله آزاد شود.

برای تشخیص یک جلاتوفروشی اصیل در فلورانس باید به چند نشانه توجه کنید. اول اینکه از جلاتوهایی که به صورت کوه های بلند و پف کرده در ظرف های پلاستیکی چیده شده اند دوری کنید. این کوه ها نشان دهنده وجود مواد نگهدارنده و امولسیفایرهای شیمیایی و هوای زیاد است. جلاتوی واقعی باید در ظرف های فلزی استیل که درب دارند به نام پوتستی نگهداری شود تا دمای آن ثابت بماند. دوم اینکه به رنگ ها دقت کنید. جلاتوی پسته باید به رنگ سبز کدر و مایل به قهوه ای باشد نه سبز فسفری و نئونی. جلاتوی موز باید به رنگ سفید مایل به خاکستری باشد نه زرد روشن. رنگ های نئونی نشان دهنده استفاده از شربت ها و رنگ های مصنوعی است.

راهنمای جامع بهترین رستوران های فلورانس ایتالیا

رستوران های فلورانس دنیایی از تنوع و اصالت هستند. در اینجا لیستی از بهترین رستوران های این شهر را برای شما آماده کرده ایم تا در سفر خود بهترین انتخاب ها را داشته باشید و از تله های توریستی دور بمانید.

اوستریا چیپولا روسا

اوستریا چیپولا روسا یکی از محبوب ترین رستوران های سنتی فلورانس است که فضایی روستیک شلوغ و به شدت صمیمی دارد. دیوارهای این رستوران پر از بطری های شراب و ابزارهای قدیمی کشاورزی است و میزهای چوبی بزرگ آن حس و حال یک مهمانی خانوادگی را به شما می دهد. چیپولا روسا به دلیل سرو یکی از بهترین استیک های فلورنتینا در شهر معروف است. سرآشپز این رستوران گوشت را با دقت بسیار بالا روی زغال چوب بلوط کباب می کند و طعم دودی بی نظیری به آن می بخشد. به دلیل محبوبیت زیاد رزرو میز از هفته ها قبل در این رستوران الزامی است.

تراتوریا کوکو لزونه

تراتوریا کوکو لزونه یک موسسه تاریخی در فلورانس است که از سال هزار و هشتصد و هشتاد میلادی فعالیت می کند. این رستوران هیچ تغییری در دکوراسیون و منوی خود نداده است و دقیقاً همان حس و حال فلورانس قرن نوزدهم را به شما منتقل می کند. در کوکو لزونه خبری از میزهای اختصاصی نیست و شما احتمالاً باید میز خود را با افراد غریبه شریک شوید که این خود بخشی از فرهنگ غذایی توسکانی است. ریبولیتای این رستوران به عنوان یکی از اصیل ترین و خوشمزه ترین ریبولیتاهای شهر شناخته می شود.

ال آنتیکو وینایو

ال آنتیکو وینایو معروف ترین ساندویچ فروشی فلورانس و شاید کل ایتالیا است. این دکه کوچک که در نزدیکی گالری اوفیتزی قرار دارد همیشه دارای صف های طولانی از گردشگران و مردم محلی است. دلیل این محبوبیت ساندویچ های عظیم و به شدت خوشمزه ای است که با نان شیاچاتای تازه و داغ تهیه می شوند. معروف ترین ساندویچ این مکان ترکیبی از کرم ترافل یا قارچ دنبلان پروشوتوی توسکانی پنیر پکورینو و کرم آرتیشو است. طعم این ساندویچ به قدری غنی و سنگین است که یک عدد از آن برای سیر شدن دو نفر کاملاً کافی است.

تراتوریا دا بورده

تراتوریا دا بورده یکی از رستوران های مخفی و مورد علاقه مردم محلی فلورانس است که در نزدیکی فرودگاه این شهر قرار دارد. این رستوران توسط خانواده بورده اداره می شود و نسل ها است که دستور پخت های اصیل توسکانی را حفظ کرده اند. دا بورده به دلیل پاستاهای تازه و خورش های گوشتی که ساعت ها روی اجاق های هیزمی پخته می شوند شهرت دارد. فضای رستوران بسیار ساده و دور از تجملات توریستی است و قیمت ها نسبت به مرکز شهر فلورانس بسیار مناسب تر است.

سیبریو

سیبریو یک امپراتوری غذایی در فلورانس است که توسط سرآشپز نابغه فابیو پیکی پایه گذاری شده است. سیبریو شامل چندین بخش مختلف از جمله یک رستوران بسیار لوکس یک تراتوریای سنتی و یک کافه است. فابیو پیکی در عین حال که به ریشه های اصیل آشپزی توسکانی وفادار است نگاهی مدرن و خلاقانه به غذاها دارد. در سیبریو شما طعم هایی را تجربه می کنید که در هیچ رستوران دیگری یافت نمی شود. استفاده از سبزیجات فراموش شده محلی و ترکیب آن ها با تکنیک های پخت پیشرفته امضای کار این سرآشپز است.

اوستریا نوولی

اوستریا نوولی یک رستوران دنج کوچک و بسیار رمانتیک در مرکز فلورانس است. فضای داخلی این رستوران با سقف های قوسی آجرهای قدیمی و نورپردازی ملایم حس و حال یک زیرزمین تاریخی را تداعی می کند. منوی نوولی کوتاه است و هر روز بر اساس مواد اولیه موجود در بازار محلی تغییر می کند. این رستوران به دلیل داشتن یکی از بهترین لیست های شراب محلی و همچنین دسرهای دست ساز توسکانی معروف است. اگر به دنبال یک شام آرام و دور از هیاهو برای یک قرار عاشقانه هستید اوستریا نوولی انتخاب بی نظیری است.

جدول مقایسه غذاهای معروف فلورانس

نام غذا	نوع غذا	ماده اصلی تشکیل دهنده	مناسب برای
بیستکا آلا فیورنتینا	غذای اصلی گوشتی	گوشت گاو کیانینا با استخوان	علاقمندان به استیک و گوشت قرمز
لمپردوتو	غذای خیابانی	شیردان گاو و سس سبز	ماجراجویان غذایی و دوستداران غذای ارزان
پاپاردل ال چینگیاله	پاستا	پاستای پهن و گوشت گراز وحشی	فصل پاییز و زمستان و دوستداران طعم های قوی
ریبولیتا	سوپ خورشتی	کلم سیاه لوبیا و نان بیات	گیاهخواران و روزهای سرد سال
کراستینی نری	پیش غذا	پاته جگر مرغ و نان برشته	شروع وعده غذایی همراه با شراب

پرسش های متداول

جمع بندی

فلورانس شهری است که در آن هنر و غذا در هم تنیده شده اند. شما نمی توانید بدون چشیدن طعم دودی استیک فلورنتینا یا لذت بردن از بافت مخملی یک جلاتوی اصیل پسته ادعا کنید که این شهر را به طور کامل تجربه کرده اید. غذاهای این منطقه روایتگر تاریخ فقر و ثروت جنگل ها و مزارع توسکانی هستند. با شناخت دقیق این غذاها و انتخاب رستوران های درست شما نه تنها شکم خود را سیر می کنید بلکه روح خود را نیز با فرهنگ غنی مردم ایتالیا nourish می سازید. در سفر بعدی خود به فلورانس فراموش نکنید که ساعتی را به گشت و گذار در بازارهای محلی و صحبت با مردم درباره رازهای پخت غذاهایشان اختصاص دهید.